11 de decembro

Escribir é un axuste de contas voluntario e gratuíto, mais aínda así o escritor non ten liberdade. Vive, dende o berce, en garda e apreixoado.

Ou escríbese por vaidade, exhibicionismo, ou pola soidade radical do home na vida? Velaí a cuestión.

Escribir en galego, ademais de ser unha necesidade intrínseca, é unha “toma de posición” fronte aos que asoballan o noso pobo e queren destruír e comboutar a nosa cultura.

Escríbese por honestidade intelectual e moral.

1 de abril

Nunha das derradeiras cartas que o poeta [Luís Cernuda] me escribiu dende México, falábame das súas orixes galegas: “Vive usted muy cerca de Marín, de donde era mi abuelo paterno. Somos paisanos”. Velaí como este poeta, incluído polos críticos na escola andaluza de poesía (Juan Ramón, Alberti, Lorca), non ten nada e común con ela, sendo así como un fito solitario e inexplicábel pola tensión espiritual que domina a súa obra.

Para min a raíz galega de Cernuda é unha das chaves do coñecemento da súa poesía. Compréndese mellor a estirpe moral do poeta. Está o home enteiro alí. E a saudade –sede de inmortalidade, devezos de realizar a beleza da vida nesta vida– que foi para el unha constante fontela de inquedanza, lévano a evocar a aurora do mundo, cando os deuses durmían nas carballeiras, os deuses orgullosos da súa beleza, núos, puros.

24 de xuño

Hai un intre, Beatrice escribiu unha carta a Dante. Era un billetiño perfumado, e o recendo que traía queimáballe as maus. A carta rulou polo cosmos á velocidade da luz e voltou a Florencia, vía satélite. Nun instantiño pasou polo ceo de Vigo.
Beatrice dicía cunha voz moi doce, mentres suxeitaba un brinco na orella. “A clara imaxe que tiveches sempre da muller amada, son eu?”.

4 de xullo

“Os homes que teñen coraxe son sempre respectables” (Hemingway)

Atopo na revista Impact-Science editada este mes pola Unesco, unha interview que lle fixeron ao profesor Kastler [Alfred Kastler, premio nobel de Física en 1966].

O esencial das súas declaración é que na investigación científica hai sempre unha renuncia, de xeito que a cada achádego corresponde un fracaso que o científico ten que estar disposto a aceptar. O principio que domina a física cuántica, por exemplo, que é o “principio de indeterminación” de Heisenberg, parte do recoñecemento implícito dunha limitación: “é imposíbel medir simultaneamente os dous gradientes que determinan o estado instantáneo dunha partícula, ou sexa a súa posición e a súa velocidade”.

De aquí a humildade do sabio diante de cada nova adquisición da ciencia. A síntese do pensamento de Kastler vén resumida nesta afirmación: “o que os sabios achegan ao mundo é a súa obxectividade”.

6 de setembro

A mar lonxe, como un animal durmido nos xuncos da tormenta. No pick-up, o Requiem.

A dor de vivir hai que expresala plasticamente, ou non será nada. Mozart no Requiem chega a abranguer o cume da expresión pura do sufrimento humano. Ouvíndoo, un di: “Isto é xusto o que eu sinto, eiquí vivo, esta é a dor que racha o meu ser”.

21 de decembro

Xa sei que a vida é groseira e vulgar. E que todo o mal vén da idealización do “ego”, da ollada gasalleira e ignorante da propia valía.

Por iso, para clarexar un pouco o meu corazón feble e limalo como unha chaga co fío dunha laxe, fuxín estes días de suave invernía para a montaña. Alí sentado, en soidade na raxeira do sol, no lindeiro do bosque, ollei longamente a terra fermosa, pura, deitada en horizontes azuis. E deixei de sufrir.