Un dos debates máis interesantes que se está a dar aquí e agora é, sen dúbida ningunha, o do futuro do libro. É esta unha cuestión dada, como poucas, á clásica pugna entre apocalípticos e integrados, como rezaba o título de Umberto Eco. Poderiamos citar o tamén clásico enfrontamento entre Vellos e Novos. Con todo, e aínda que na banda apocalíptica sobranceen os maiores, que ven no dixital unha desfeita do valor da palabra escrita e na rede un lugar para a vacuidade, a pobreza expresiva e un saber xeneralista tan estenso como pouco profundo (e lembro aquí, de novo, a George Steiner na súa famosa entrevista con Juan Cruz, onde, afirmaba que ningunha obra de valor era posible empregando un procesador de textos) o certo é que abundan así mesmo os profetas idosos, que abrazan sen reservas os novos soportes. Observo tamén, non sen certa sorpresa, que neste caso son xustamente as xeracións máis novas, as que medraron xa entre pantallas, as que agora manteñen unha prudente reserva sobre a desaparición do papel. Recente a saída dos primeiros e-books de Galaxia e Xerais, profesionais como María Yáñez ou Mario Regueira advirten sobre a tendencia á fechitización dos aparellos tecnolóxicos. Para eles o soporte electrónico ten sentido sempre que o que se escriba estea concibido, realmente, á maneira dixital. Conceptos como o hipertexto ou a lectura multimodal informan dunha nova literacidade, a electrónica, unha vía que, polo que fai á creación literaria, debe acabar de perfilar os seus camiños e lectores. O dixital polo dixital non é a panacea, outro cantar é a teima en opoñer “virtual” a “real”, unha oposición, esta si, claramente desfasada.