Desde o 15 de novembro pódese dicir que estamos no “centenario” do primeiro en todo do cine galego e dun gran cineasta universal, Carlos Velo a quen no 1976 a Filmoteca Española lle dedica unha homenaxe, no 1977 as V Xornadas de Cine de Ourense, outra, á que asiste en persoa desde o seu exilio, México. No 1983 recibe o Premio Mestre Mateo, no 1985 unha retrospectiva homenaxe no Festival do Carballiño. No 1989 a Consellería de Cultura constituíu o Premio de Guións “Carlos Velo”. No 1998 o Galicien Zentrum da Universidade de Tréveris organizáballe unha homenaxe a Carlos Velo, coa proxección dalgúns dos seus filmes e documentais e na que participou Miguel Anxo Fernández. Aínda gardo a impresión da acollida da magnífica Torero, o debate sobre cine e literatura que provocou Pedro Páramo, a man de Arturo Souto pintando ou a voz de León Felipe en Los españoles republicanos en el exilio. Lembro os nenos de Morelia e a Velo detrás da cámara e, sobre todo, os anacos recuperados de Galicia, quizais metáfora do que somos: pobo esfarelado nun exilio que non dá regresado. Recoméndolles a lectura de tres libros coidados por Edicións A Nosa Terra, Memoria Erótica, Carlos Velo: Cine e exilio e As Imaxes de Carlos Velo, mentres me pregunto se non se vai (re)coñecer a obra de Velo, o seu legado, ou as súas ideas presentadas no Congreso de Emigración Galega. Cuestiono a función do CGAC, que ben debía situarnos no mundo cunha exposición sobre Velo. Cuestiono a Consellería de Cultura. Ningún congreso, ningunha exposición sobre Carlos Velo, que se saiba, nin programada antes nin despois das eleccións. Terra a Nosa.