Sei que vou ser malinterpretado, e non me seduce a idea, pero falo das conclusións dunha subcomisión dentro dunha comisión do Congreso dos Deputados, creada ad hoc para o seguimento da violencia machista. Non é caricatura grouchiana: o lector sabe, a lectora sabe. Están informados pola voceira da subcomisión dentro da comisión, que comparece diante dos medios e con riso nervioso di que as conclusións poden ser discutíbeis pero se adoptaron por unanimidade. Un contrasentido.
O discurso dominante é sempre do poder e sempre normativo, aínda que se lexitime a utilización dunha ideografía emancipatoria. O da loita contra a violencia chamada de xénero reproduce a deriva involutiva previamente testada na loita antiterrorista. O primeiro de todo nas palabras: o terrorismo machista como fenómeno, os violentos e as vítimas como suxeitos colectivos. Logo, no imperativo da acción indeterminada: algo hai que facer. Finalmente na fórmula: a confirmación dun dereito penal do inimigo (o violento), diferenciado do que se aplica aos delincuentes-persoas porque o inimigo é non-persoa. Por tanto: leis especiais, xulgados especiais, excepción da aplicabilidade das normas ordinarias, endurecemento das penas, contaminación penalista de ámbitos distintos do criminal... A loita contra o terror xustifica a excepcionalidade porque algo hai que facer.
Como a discrepancia se identifica coa sospeita de complicidades ignominiosas, as medidas discutíbeis adóptanse por unanimidade. Non hai valor. A unanimidade é punto de cita da covardía universal.
Descargar Tarifas